Şu anda evrendeki tüm galaksiler birbirinden büyük bir hızla ayrılmaktadır. Kozmolojide buna “genişleyen evren” adı verilir. Evren saniyede çok hızlı genişleyip bir balon gibi şişmektedir. Galaksilerin birbirinden ayrılmalarının iki nedeni vardır. Big Bang sırasındaki ilk saçılma enerjinin etkisiyle galaksilerin birbirinden ayrılmaları ve evrenin kendi iç kütlesiyle bu dağılmayı kontrol edip çekim yasasına uygun olarak galaksilerin birbirine yaklaşmasıdır (A. LIGHTMAN, 1998).

            Evrenin kütlesi belirli bir değerin altında ise çekim kuvveti yeterli olarak çekemeyecek ve evren genişlemesine devam edecektir. Evrenin kütlesini hesaplamak için evrenin yoğunluğunu bilmemiz gerekir. Kritik yoğunluk değeri, belirli bir sabit olup           r = 5.10^-30 gr/cm³ tür. Değişmez kritik yoğunluk değerine göre evren kapalıdır. Evren bu kritik değere ulaşırsa “kıyamet” yani “evrenin sonu” olacaktır (S.WEINBERG 1998).

            Evrenin gerçek yoğunluğunu hesaplamak için galaktik sistemlerin hızları, uzaklıkları, büyüklükleri, parlaklıkları hesaplanıp yoğunluk değeri tayin edilir. Hesaplanan ve ölçülen yoğunluklar oranına omega denir. Eğer omega 1’den büyük olursa even kapalıdır ve sonu olacaktır. Omega 1’den küçük olursa evren açıktır ve sonu olmayacaktır. Yapılan hesaplarda omega 0,9 bulunmuştur. Bu değerin çıkmasının sebebi de kara deliklerin kütleleri hakkında fikir sahibi olmadığımızdır. Eğer kara deliklerin kütleelri var ise bu da yoğunluğun artacağını gösterir. Bu durumda omega değeri 1’den fazla çıkar ve kapalı evren modeli doğru deriz (A. LIGHTMAN, 1998).