Bilgisayarlarımızın en önemli çıkış birimleri (bazen aynı zamanda giriş birimi de) olan monitörlerin özelliklerini, yapısını, yararlarını ve zararlarını elimden geldiğince anlatmaya çalışıyorum. Tabii ki kaynaklardan yararlanarak.

Öncelikle ekran standartlarının gelişimlerinden bahsedelim. 1970'li yıllarda Hercules ismi verilen yeşil (monochrome) ekranlar veya siyah beyaz olarak kullanılan monitörler vardı. Hercules'ler 720×348 çözünürlüğüne sahipti. Monitörlerin gelişim süreci IBM'in 1981 yılında geliştirmiş olduğu CGA (Color Graphics Adapter / Renkli Grafik Adaptörü) standartı ile yeni bir başlangıç yapmıştır. CGA monitörler 320×200 çözünürlüğü ve 4 renk desteğini sağlıyordu. Bunu 1984 yılında EGA (Enhanced Graphics Adepter / Güçlendirilmiş Grafik Adaptörü) izledi. EGA ekranlar ile 640×480 çözünürlük ve 16 renk görebiliyorduk.

1987'li yıllarda bilgisayarlarda grafik konusunda önemli bir gelişme kaydedildi. VGA (Video Graphics Adapter / Vidyo Grafik Adaptörü) standardı ile 640×480 çözünürlükte 16.7 milyon renk kalitesi elde edilerek monitörler tabiri caizse kendini aşmışlardır. Bunu 800×600 çözünürlük 16.7 milyon renk ile SVGA (Super VGA), daha sonra 1024×768 çözünürlükle XGA (eXtended Graphics Array / Uzatılmış Grafik Düzeni), SXGA (Super XGA) 1280×1024 çözünürlük, UXGA (Ultra XGA) 1600×1200 çözünürlük ve son olarak WUXGA (Wide UXGA / Geniş ötesi uzatılmış grafik düzeni) ile 1920×1200 çözünürlük sağlanarak günümüze gelinmiştir. Tabii ki renk standartları da 16.7 milyon renkte sınırlı kalmayıp 24-bit (Gerçek-Renk) ve 32-bit olarak yeni gelişmeler kaydedilmiştir.